Autori Andi Bushati vlerëson se përplasja mes kryeministrit Edi Rama dhe ish-kryebashkiakut të paraburgosur Erion Veliaj shkon përtej një konflikti personal dhe politik. Sipas tij, ajo pasqyron natyrën e pushtetit në vend. Ai kritikon pjesën e mediave dhe opinionbërësve që flasin për shkelje të të drejtave të Veliajt, ndërkohë që, thotë ai, nuk shfaqin ndjeshmëri për dhunën ndaj protestuesve.
Sipas Bushatit, historia merr një dimension tjetër pasi vetë Veliaj e ka cilësuar Ramën si njeriun që qëndron pas burgosjes, kontrollit në qeli, transferimit dhe tentativës për shkarkim. Autori shtron pyetje se si mund të marrë një kryeministër rolin e drejtorit të burgut, të tentojë të ndryshojë avokatin e një të pandehuri, ta kërcënojë me dënim të gjatë për përmbysje të rendit kushtetues apo t’i dërgojë mesazhe në qeli përmes ministrit të Drejtësisë.
Në komentin e tij përshkruhen tri kërkesa që, sipas tij, Rama i ka drejtuar Veliajt: të ndërpresë aludimet për rrëzimin e tij, të dorëzojë komandën e bashkisë dhe të pranojë se ka qenë nxitës i protestave. Për të parën, Bushati shkruan se fjala e një të burgosuri nuk përbën rrezik, por heshtja kërkohet për të mos krijuar precedent. Ai e krahason me gjobat që tatimorët u vunë familjarëve të Spiropalit pas kritikës së parë.
Për kërkesën e dytë, autori pretendon se Rama dëshiron ta marrë bashkinë dhe mbi 8600 punonjësit e saj për zgjedhjet e 9 majit në Tiranë, ndërsa Veliaj, sipas tij, e përdor institucionin si mburojë në betejën me drejtësinë. Për të tretën, ai shkruan se kërkesa që Veliaj të shpallet nxitës dhe financues i protesteve buron nga mospranimi i pakënaqësisë së një shumice të gjerë.
Bushati shton se Rama është marrë personalisht me zhvendosjen e të paraburgosurit, ushqimin, orarin e takimeve me bashkëshorten, largimin e avokatit dhe fqinjin në qelinë ngjitur. Ai citon edhe dëshmi se kryeministri ka hapur dritën jeshile për “varjen në pemë të Lalit”. Në përfundim, autori shkruan se problemi nuk është një rast i veçantë, por se Rama sillet si “drejtori i burgut tonë të përbashkët”.
